Kimsenin yoklugu bu kadar korkutmazdi beni. Kendimi zor günlerin adami görürdüm ya, hiçbir güçlügün beni, birak yikmayi sendeletmeyecegini bile düsünürdüm.
Oysa simdi yarimim. Ve sen böylesine uzakken benden, hiçbir zaman tam olamayacagimi da biliyorum.
`Tasalanma` diyeceksin, tasalanmayayim ama kendime bakiyorum da bir kaç umut kirintisi disinda hiç bir sey göremiyorum.
Nerede oldugunu bilmek ya da dönecegin umuduyla yasamak da kandirmiyor beni.
Her sabah sensiz uyanmaktan, her günün sensiz geçmesinden korkuyorum artik. Bu yüzden uyanmak istemiyorum `uyudugum uykulari`...
Ve geceler... ne yildizlari görüyorum ne gecenin sesini duyabiliyorum. Saniyelerin ne kadar uzun, ne kadar bitmez oldugunu görüp sasiriyorum.
Zamani bu kadar geçmez kilan sensizligi lanetliyorum. Bir maraton kosucusu gibiyim. Ama finise ulasamiyorum bir türlü.
Bildigim bütün hasret sarkilarini ard arda ekleyip söylüyorum. Sesimi kendim bile duymuyorum. Ertesi gece bir kez daha... Her gece ayni hüzün...
Senden bir iz görecegim diye sokaklara çikmiyorum artik. Bu kentin her yerinde sen varsin biliyorum. Ve hiçbir köse basindan çikmayacaksin üstelik.
Yasamaksa yasiyorum elbette. Sairin dedigi gibi `senden uzak olduktan sonra nerde olsa yasiyor insan.`
Yoklugunu kabul etmek böylesine zorken hiç olmama ihtimalini düsünemiyorum bile.
Bekleyecegim seni. Zor olacak, çok zor olacak ama bekleyecegim.
Bu yarim yüregin diger yarisi, yani sen....
Geleceksin degil mi?
