Küçük kiz ,annesiyle yürürken birden durdu. Yagmur damlaciklariyla islanan gözlügünü çikartarak baktigi sey, babasiyla birlikte bisiklette giden bir baska kiz çocuguydu. Bisikletin arka tarafindaki minder üzerine oturan kiz, düsmemek için babasina siki siki sarilmis ve soguktan pembelesen yanaklarini onun sirtina dayamisti. Adamin ara sira yana dönerek söyledigi sözler küçük kizi kikir kikir güldürüyordu.
Kaldirimdaki kiz,bisikletin arkasindan bakarken,annesi durumu farkedip:
-Evdekiler yetmiyormus gibi gözün hala bisikletlerde,diye çikisti.Ama eger begendiysen,baban onu da aldirir.
Küçük kiz yumusak bir sesle:
-Bisiklete degil kiza bakmistim,dedi.Babasi,o vaziyette bile kendisiyle sohbet ediyor da...
Annesi,küçük kizi hiç duymamis gibiydi.Onun kürklerle çevrili sapkasini düzeltirken:
-Arkadaslarin,bu havada bile okula yürüyerek geliyor,dedi.Halbuki baban,ise giderken de olsa birkaç dakikasini ayirip seni mercedes`iyle getiriyor.
Kizin gözü yine bisikletteydi.Kadin,alayci bir ifadeyle:
-Istersen baban da seni bisikletle getirsin,diye devam etti.Ne de güzel yakisir,öyle degil mi?
Küçük kiz,inci taneleri gibi süzülen gözyaslarini annesinden saklamaya çalisirken:
-Çok isterdim,diye cevap verdi. Belki de böylelikle, babama sarilirdim.
