Saka kusun Hikayesi Gece yarisina dogru evden sesler yükselmeye basladi. Pencerenin camlarindan parlak ve renkli isiklar disari süzülüyordu. Yavrukus çok korkmustu. Hemen yuvasindan uçup, yakindaki agacin dallarina kondu ve pencereden ne olup bittigini görmeye çalisti. Odada tavana kadar yükselen bir çam agaci vardi! Agacin altina renk renk paketler, oyuncaklar konulmustu. Çocuklar agacin etrafinda sevinçle kosuyor, oyunlar oynuyorlardi. Saka kusu yavrusu, insanlarin gece yarisi neden bu kadar sevindiklerini anlayamamisti. Çünkü Yavrukus daha o yaz yumurtadan çikmisti ve bu koca dünyaya dair fazla bir sey bilmiyordu. O gece, insanlar isiklari söndürüp yattiktan sonra, çok geç uyuyabildi. Sabah Yavrukus disarda cirlak sesleriyle gürültü yapan serçelerin çigliklarini duyup uyandi. Yuvadan disari uçup söyle seslendi onlara: “Ne diye bagiriyorsunuz sabah sabah! Gece yarisi insanlarin gürültüsünden uyuyamadim, simdi de siz rahat vermiyorsunuz! Neler oluyor?” “Ne mi oluyor?” diye sasirdi serçeler. “Bugün yeni yilin ilk günü. Herkes nese içinde. Insanlar da biz de sevinçle karsilariz yeni gelen yili.” “Yeni yil mi? O da ne demek?” “Ah, yazik sen pek de küçükmüssün” diye güldü serçeler. “Yeni yilin ilk günü yilin en güzel günüdür. Bu gün artik günes bize geri gelmeye baslar. Bugün takvimin ilk günüdür. Bugün bir Ocak!” “Ocak mi? O da ne oluyor? Peki ‘takvim’ ne demek?” “Anlasildi” diye dudak büktü serçeler, “demek sen yumurtadan çikali fazla bir zaman geçmemis. Takvim bütün bir yilin düzenidir. Bir yil aylardan olusur. Ilk ay Ocak’tir, yani yilin gagasinin ucu. Sonra on tane, yani iki ayaginin parmaklari kadar ay gelir. Subat, Mart, Nisan, Mayis, Haziran, Temmuz, Agustos, Eylül, Ekim ve Kasim. Ardindan son ay olan Aralik. Ocak nasil yilin gagasiysa. Aralik da iste yilin kuyrugunun sonudur. Anladin mi Yavrukus?” “Hayir, dogrusunu isterseniz hiç de anlamadim” diye iki yana dogru salladi basim Yavrukus. “Bütün söylediklerinizden aklimda kalanlar ‘gaga’, ‘iki ayagin parmaklari’, ‘kuyruk’ kelimeleri oldu. Digerleri zor seyler.” “Bana bak!” dedi yasli serçe, “Simdi sen biraz ormanda, kirlarda, tarlalarda uç bakalim. Ama gözlerin! dört aç ve çevrene dikkatle bak. Çevrende olup bitenleri izle. Ayin bittigini duyunca da geri gel. Bak ben de bu evde yasiyorum. Yuvam iste çatinin altindaki boslukta. Ben sana bir sonraki ayin ne oldugunu anlatirim. Böylece sirayla hepsini ögrenirsin.” “Çok güzel fikir” diye sevindi Yavrukus. “Ben mutlaka sana geri gelecegim! Sonra da kanatlarini çirpti ve uçuverdi. Küçücük bir saka kusuydu “Yavrukus“. Daha yuva kuracak kadar da büyümemisti. Bilirsiniz, saka kuslari tembel tembel dallarda tünemeyi hiç sevmezler. O da bütün gün dallardan bahçe çitlerine, ev çatilarindan çaliliklara neseyle uçardi. Aksam oldugunda da Yavrukus kendine agaçlarda bir kovuk arar, orada sabahlardi. Tüylerini kendine yastik yapar, kanatlarini da yorgan gibi üzerine çeker bir güzel uyurdu.Kis mevsiminin, artik havalarin iyice soguk oldugu günlerinden birinde sans Yavrukus’un yüzüne gülüverdi. Bir pencere pervazinin altinda bos bir serçe yuvasi buldu. Yuva yumusacik tüylerle dösenmisti. Yavrukus hiç düsünmeden yuvaya yerlesti. Annesinin yuvasindan uçali beri, ilk defa böyle sicak ve sakin bir yuvada uyuyordu. Saka kusun Hikayesi Hikayesi 26 Subat 2010, Cuma günü  Webmaster eklenmiş ve 461  kişi tarafından okunmuştur.