Bir dilin bütün sözcüklerini kullansam seni tarif edemeyecegimi biliyorum. Ulasilmaz oldun hep, dokunmak, hissetmek ve dolu dolu yasamak isterken seni, kocaman bir yalnizlikti payimiza düsen. Payima düsen her seyi erteledim ama erteleyemedigim bir sey vardi, sana benziyordu. Su olsan, dokundugumda bozulurdun. Bozulmayan bir "sey"din... Gidilecek bir yer olsan sonu olurdu, sonu olmayan bir "sey"din.
Uykuda görülecek bir rüya olsan uyanirdim, beni rüyamdan uyandirmayacak bir "sey"din... Seni gözlerinden, üç irmagin birlestigi yerden öpeyim desem, aklina irmaklar gelir. Düsün ki, bir dagdan asagi iniyoruz ve dünyada iki kisilik türkü kalmis onu söylüyoruz. Öyle bir "sey"sin sen... Seni düsündükçe yoruluyorum desem, dünyanin en büyük yalani olur. Yalanim yok. Bugünden yarina ne kalir bilmem ama sen kalirsin tipki yatagi degismeyen irmak gibi.
Bana hep kendimi hatirlatan bir "sey"sin sen. Uzaksin, yakinsin, özlenensin ama bugün degil yarin gibi bir "sey"sin sen. Gecenin en karanlik yerinde, küçücük bir isik bile olsan yine de istiyorum seni. Bugün her ölümle biraz ölürken, seni düsündükçe hayata dönüyorum yeniden. Gelincikler gibi bir mevsim degil, dört iklim, köse bucak...
Kim ne derse desin dönmeye niyetim yok. Bir kentin ortasinda tek basina kalsam da çiglik çigliga bagirarak söylerim seni sevdigimi. Bir tek benim sevgimle yasasa da bu sevda seviyorum seni. Sensiz dallarimi yitirmis bir agaç gibi yapayalniz olurum, kalabaligin ortasinda bile. Firtinali bir denizin en sakin limani gibi bir "sey"sin sen.
O limandaki tek yolcu da ben...
