Karanlik yolda ilerlerken bir den duraksadi. Etrafina bakmaya basladi anlamsizca kendi gölgesini aradi,delirmis gibiydi defalarca bakti etrafina ama göremedi gölgesini.. sonra anladi bu karanlik yolda onu gölgesinin bile yalniz biraktigini.. Sonra yavasca yere dizlerinin üzerine çöktü tipki yikilan bir dag gibiydi. Yavas ama gürültülü bir sekilde.. Titreyen burusmus ellerine bakarak düsündü Neden yalniz kaldim dedi kendikendine. Sonra çoçuklugu geldi aklina birden yüzünde bir gülümseme belirdi çünkü hiç bir seyi tam olarak hartirlamiyordu sadace onun için önemli olan seyleri hatirladi çiklet,top ve oyuncaklari ve babasini annesini hatirladi, ona nasil ilgiyle baktiklarini düsündü düsündü ve düsündükcede mutlu oldu....
Sonra birazdaha büyüdü artik lise dönemindeydi yüzündeki gülümseme kaybolmadi ama biraz olsun eksidi surati çünkü ilk kez asik olmustu çünkü ilk kez ihanete ugradi ve çünkü ilk kez bu dönemde karsi gelmeye basladi ailesine içi içene sigmiyordu gülüyordu egleniyordu kiriyordu kiriliyordu ama mutluydu genede sadece yasiyodu cocukken oldugu gibi...
Daha da büyümüstü artik, artik o üniversteliydi üzerinde ki coculuk vardi hala ama oda okul bitene kadar gidecekti. Dersleri yogunlasmisti sene sonunakadar sekilden sekile girerdi durmadan sene basinda bakimli ortasinda normal ve sonunda artik aynalara bakmazdi. Ve ilk kez burada asik oldugunu anladi ilk kez gerçekten sevmisti ilk kez bir ilkin oldugunu anlamisti. ama ilk kezde hayatin bu kadar üzücü olacagina anlacakti ve ömrünün sonuna kadar sevecekti her ne olursa olsun.
Artik adamin suratindaki gülümseme kaybolmustu anlamsizca düsünüyordu saniyeler içersinde dogdu büyüdü hatta üniversite bitirdi. göz açip kapatincaya kadar 40 yasina geldi bile artik eski gibi dinamik degildi anne ve babasina artik eskisi gibi karsi gelmiyordu artik anlamisti onlarin degerini çünkü kendide bir babaydi artik evlenmisti bir de cocugu vardi. saçlari dökülmeye baslamisti hafif de göbek calismak artik onun hatinda önemli bir yerdi.Yoruluyordu artik vücudu yavas yavas kendisini birakiyordu dogaya. Ve hayati boyunca ilk kez bu dönedimin bu kadar agladi ve bu kadar üzüldü artik ne annesi vardi ve babasi ikisinide kendi elleriyle birakti topraga ve üzerleini kendisi örttü.
Adamin artik suratindaki ifade yerini aglamaya birakmisti gözlerinden yaslar oluk oluk akmaya baslamisti ama daha bitmemisti 65 yasi göz kirpmasi kadar yakindi ve artik 65 yasindaydi emekli olmay yakindi cocuklarini evlendirmisti artik karisiyla oturuyordu evinde artik az duyuyordu torunlarini seviyordu mutluydu aslinda bu yaslarda...
Adamin suratinda hafif bir gülümseme belirdi bir ana ama uzun sürmedi 70 ine geldi bir an karisini kaybettigi günü yasini kalbi dayanmiyordu artik üstüne üstlük çoçuklari ona bakmak yerine bir huzur evine yollamislardi ve sonra iste bu yolda ilermeye basladi karanlik yoldaydi simdi tek basina ne bir gölge ne bir sesvardi etrafinda. Yavasca ayaga kalkti o zaman anladi orasinin bir yol olmadigi ve o zaman anladi kendisininde nefes almadigini ve o zaman anladi bu yolun aslinda ona günahlari için bir iskence oldugunu hayatiin kendisine verilmis bir cezalandirma sekli oldugu ve cehennemde her zaman yanarak affedilmeyecegini...
