Sevginin zayiflik oldugunu ve bu zayifligin küçümsedikçe büyüyen bütün o sevgilerin, durmadan içimizdeki o kimsesiz yaralari sardigini senin sayende ögrendim...
Ama o yaralar sarilmiyor. Sen benim köle sevdamla içindeki boslugu dolduruyorsun, bense senin imkansizliginla açilan yarami baskalarinin köle sevgileriyle dolduruyorum. Sen kendini tanimak için bir kez daha savruldukça, ben senden uzaklasip baskalarini sevmeye adiyorum kendimi. Sen beni unutmak
için savruldukça, ben seni unutmak için o iyi insanlari sevmeye çalisiyorum. Bu yüzden hersey birbirine karisiyor. Sana duydugum o imkansiz sevgim yoksul insanlara, o iyi insanlarin bana duydugu sevgi senin kimsesiz sevgine karisiyor.
Sahip çikilmayan her sevgi kötülüge dönüsüyor. Her yenik sevgi, her imkansiz ask derin bir kötülük olarak karsimiza çikiyor. Ve seni unutmak için sigindigim kisilere zarar veriyor.
Küçümseme sana duydugum zayifligi, kendini bu kadar önemseme.
Önemseme isiksiz kalmis arzularimi. Bu hayatin, sahte vaatlerin ve sahte sevgilerin seni sana unutturmasina izin verme. Sen derin bir bosluga taptin. Bu yüzden seni gören aydinligim bir ise yaramadi. Kendini ne denli kapattiysan o denli kapatmistin asklara, dostlara ve seni gerçekten sevebilecek olanlara.
Mutsuzdun aslinda, gelecege dair korkularin vardi, hayatla ilgili korkularin vardi. Her seyden önce onlar vardi. Hayattan beklentilerin vardi. Ve bunlar olmadan bir sevgiye hiç yer olmadi senin hayatinda...
Belki de en yalniz, en zayif, en muhtaç oldugun anlarda çok ihtiyacin olan sevgiyi çikardin hayatindan. Arzularina yenik düstün. Yeni heyecanlar istedin. Onlara kavustun da.. Ama her gece basini yastiga koydugunda, odanda karanlikla basbasa kaldiginda, benim o köle sevgim geldi aklina, düsünmek istemedin, düsünmedin de...
Belki de yaniliyorumdur, ama bunlari hissettigini hissedebiliyorum...
Sen hep güçlüydün, en az bir tas gibi duygusuzdun. Yada böyle görünüyordun veya görünmek istiyordun. Ama ben hiçbir zaman inanmadim böyle olduguna. Senin yüregin sevgiyle doluydu.
Yüreginin en kuytu köselerinde ufak bir çocugun masumiyeti vardi. Beni hiç beklemedigim anlarda birakip gittiginde bile kizamiyodum sana. Çünkü sen bir sevgiye hazir degildin. Ve hiçbir zaman da hazir olamadin...
Hemen hemen 5 aydir ayriyiz ve yaklasik bir aydirda hiç görüsmüyoruz. Bu bir aydir senin için hiçbir sey yapmiyorum, seninle ilgili hiçbir seye bakmiyorum. Bana hediye ettigin tisörtü aylardir hiç giymiyorum. Resimlerini en kuytu köselerde sakliyorum Onlara bakamiyorum. Çünkü bakinca hayattan bir adim daha uzaklasiyorum...
Bu mektubu yazmamin sebebi her geçen gün biraz daha tükenen sevgimi sana hissettirmek.
Geçen aksam rüyamda seni gördüm. Bana öyle yakindinki sabah uyandigimda o yogun duyguyu hala hissediyodum...
Iste bunca olaylardan sonra kendime itiraf etmekten korktugum seni unutamadigim düsüncesini buldum karsimda. Ve karar verdim
seni sevmek için kimseden izin almam gerekmeyen bir dünya vardi. Sadece bana ait. Seni orada yasatacagim. Hayatimda kim olursa olsun, sadece sen o dünyada olacaksin.
Insanlarin hayatlarinda gerçek bir dostla, onu gerçekten seven ve asla yanlis anlamayacagi birine hep ihtiyaci olur.
Sunu unutma kendini yalniz hissetiginde telefonumu biliyosun beni bulabilecegin yerleride. Ne konumda, ne durumda olursam olayim, sana açilacak sicak kucagimin varligini unutma. Hiç belli olmaz belki birgün bende böyle bir kucaga ihtiyaç duyabilirim...
Aslinda daha söylenecek o kadar çok sey varki ama onlari anlatmaya kagitlar yetmez...
Ama sunu bilki senin beni sevmedigine hiç inanmadim.
Egerki gerçekten hiç sevmemis olsaydin allah izin vermezdi seni bu kadar sevmeme. Gözlerinde o tatli sicakligi görmezdim...
Geceleri bir yüregin beni çagirdigini hissetmezdim. Bak su an beraber degiliz. Seni baglayan, sikan, hesap vermen gereken bir iliski yok. Bu mektup böyle bir iliskiye çagirmak için araç da degil. Eger sende biraz sevdiysen ruhunu özgür birak olurmu. Çünkü ruhlarin bulusmasini hiçkimse engelleyemez. Birak onlar sarilsin birbirine...
Belki bu gece ruhum sonsuzlukta yalniz kalacak yada sicak bir kalpte sabahlayacak...
Sevmek insanin kendine çekilmesidir. Sevmek insanin çekildigi yerde sevdigine bas egmesidir. Sevmek insanin yillardir unuttugu kendine dönmesidir. Sevmek insanin yillar sonra döndügü seye gönül rahatligiyla inanmasidir...
Kimbilir belki birgün sabaha karsi sen uyumak isteyip de uyuyamadigin uykulara hasretken çalarim kapini. Sarilarak karsilarsin
belki beni. Teninin kokusunu çekerim içime, yok olur bütün korkular...
Bunca yil nasil sevmissem öyle severim belki yine ...
YADA BIR DAHA ASLA ÇIKMAM KARSINA
