Aycicegi Bir zamanlar küçük bir papatya varmis. Kocaman bir kayanin siperciginde yasarmis. Çevresinde ballibabalar, katirtirnaklari, utangaç mavi mine çiçekleri açarmis. Her sabah, gün dogumunda bütün çiçekler uyanirmis. Sabah aydinligiyla genisleyen gökyüzünü izlerler, mutluluk türkülerini bir agizdan söylerlermis. Hepsi birbiriyle dost, hepsi arkadasmis. Aradan uzun bir zaman geçmis. Günlerden bir gün, bizim küçük papatya her zamanki gibi tan atiminda uyanmis. Uyanmis uyanmasina ama eskisi gibi keyfi yerinde degilmis. Incecik gövdesi kirilip dökülüyormus. " Herhalde aksam yagan yagmur yüzünden hastalandim" diye düsünmüs. O sirada gözü yakin arkadasi ballibaya ilismis. Zavalli ballibaba, islak topraga serilmis, yatmiyor mu?.. "Ne oldu sana kardesim" diye seslenmis ballibabaya.. Ballibaba basini güçlükle papatyaya çevirmis, gözlerinden ip gibi yas akiyormus. " Bu soruyu yalniz bana sorma papatyacik. Hepimiz perisan durumdayiz. Öteki arkadaslar da benim durumumda. Aksam durmadan yagan yagmur topragi alip götürdü, çiçeklerin kökleri disarda kaldi. Hepimiz yavas yavas ölüyoruz" Papatya duyduklarina inanamamis, çevresine bakinmis, bir düste karabasan gördügünü sanmis. " Peki, demis. Ben neden hala ayaktayim? Neden benim köklerim sapasaglam toprakta?" Öteden mavi mine sizlanmis. " Çünkü seni koruyan bir kaya var. Onun siperinde yasiyorsun. Sonbahar yagmurlari basladi. Bizler yagmur selinden kendimizi koruyamayiz. Bundan kaçis yok. Elveda güzel yüzlü papatya" demis. Papatya dostlarinin birer birer yagmur sulariyla gidisini izlemeye dayanamazmis. " Hayir, diye isyan etmis. Tükenisinize dayanamam. Ben gelecek yil da burada olacaksam sizler de benimle kalmalisiniz." "Nasil olacak bu. Olanaksiz" diye agliyormus küçük çan çiçegi. Papatya kolay kolay vazgeçmezmis ama. Dirençliymis, kararliymis. " Sizleri birakamam demis, hepiniz tohumlarinizi bana verin. Onlari gelecek yila kadar kendiminkilerle birlikte saklayacagim. Ya birlikte tükeniriz, ya birlikte yasariz" Sonunda arkadaslarini ikna etmis. Hepsinin tohumlarini bir bir toplamis.Eh.. böyle bir dayanismaya, böyle güçlü dostluga kolay kolay rastlanmaz..Yeter ki kendi küçük de olsa, kocaman yüregiyle bir papatyanin sevgisini tasiyabilelim. Ondan sonraki zamanini haril haril çalismakla geçirmis papatyacik. Kökleriyle simsiki topraga sarilmis.Gövdesini genisletmis. Giden arkadaslarinin tohumlarini gögsüne yapistirmis. Kis gelmis. Kötü rüzgarlar önüne gelen ne varsa almis götürmüs, papatya kayanin kuytusuna saklanmis. Rüzgara, yagmura, kara karsi direnmis, dayanmis. Soguk, zehir gibi havada tohumlar donmasin diye onlara daha bir siki sarilmis. Gözleriyle durmadan günesi aramis. Bir parça gün isigi görse yüzünü, gövdesini günesten yana çevirirmis.Ama o zorlu kisi geçirmek kolay degil. Topraga öyle tutunmus ki kökleri kalinlasmis, soguktan tohumlari korumak için Sonra yapraklari uzamis, günes izleyen yüzü büyümüs büyümüs.. Sicak yüzlü ilkbahar geldiginde dimdik ayakta bulmus bizim günes yüzlü çiçegi. Ama artik o bir Ayçiçegiymis.Hiç bir tohum zedelenmeden onunla yasiyormus. Dostlugun ölümsüz öyküsüdür Ayçiçegi, o gün bugündür günesi izler dururmus.Söylentiye göre dünyayi ve yürekleri aydinlatan günes sevginin ta kendisiymis. Aycicegi Hikayesi 16 Eylul 2010, Per?embe günü  Hikayece eklenmiş ve 710  kişi tarafından okunmuştur.