Son dört aydir bacagina çelik bag takan küçük çocuk, evinin ön kapisindan içeri, kucaginda yeni aldigi köpek yavrusuyla girdi. Köpegin kalçasinda bir kemik eksikti ve yavru yere birakildiginda ciddi biçimde topalliyordu. Çocugun fiziksel özürlü bir yavru seçmesi anne babasini asirtti, çünkü çocuk kendi durumundan ümitsizdi. Ama yaninda yeni arkadasiyla umutlari canlanmis ve yepyeni bir coskuyla dolmustu.
Ertesi gün çocuk ve annesi küçük köpege nasil yardim edebileceklerini ögrenmek için bir veterinere gittiler. Veteriner, çocuga, eger her sabah yavru köpegin bacagina masaj yapar, sonra da onu en az bir mil yürütürse, o zaman kalçasindaki kaslarin güçlenecegini, yavrunun artik aci çekmeyecegini ve daha az topallayacagini anlatti.
Yavru köpegin bu durumdan rahatsizligini inleyerek ve havlayarak belli etmesine ve çocugun da kendi bacak bagindan aci ve zorluk çekmesine karsin, sonraki iki ay boyunca rehabilitasyon programini sabirla sürdürdüler. Üçüncü ay, her sabah okuldan önce üç mil yürüyorlardi ve artik ikisi de yürürken aci duymuyordu.
Bir Cumartesi sabahi çalismadan dönerlerken çalilarin arasindan önlerine bir kedi çikti ve köpegi korkuttu. Tasmasindan kurtulan köpek hizla caddeye segirtti. Hizla gelen bir kamyon köpege yaklasirken çocuk da caddeye firladi, köpegini yakalamak istedi, ama yolun kenarina yuvarlandi. Geç kalmisti. Kamyon köpege çarpmisti, köpegin agzindan kan geliyordu. Çocuk ölmekte olan köpegine sarilmis aglarken kendi bacagindaki bagin çikmis oldugunu gördü.
Kendisi için üzülecek zamani yoktu. Hemen ayaga kalkti, köpegini kucagina aldi ve eve dogru yola koyuldu. Köpek küçük küçük havlayarak çocuga umut veriyor ve onun heyecan içinde elinden geldigince hizli kosmasina neden oluyordu.
Annesi onu ve aci çeken köpegini hemen hayvan hastanesine götürdü. Anne ogul merak içinde köpegin ameliyati atlatip atlatamayacagini ögrenmek için beklerken çocuk, simdi nasil olup da yürüyebildigini ve kosabildigini sordu.
Annesi söyle dedi: ” Sende osteomiyelit vardi. Bu bir kemik hastaligidir. Bu hastalik bacagini zayiflatti ve sakat birakti, bu nedenle de topalliyor ve aci çekiyordun. Bacagindaki bag destek içindi. Eger aciya ve saatlerce sürecek tedavilere dayanmaya razi olsaydin, bu geçecekti. Ilaçlara iyi cevap verdin, ama fizik tedaviye her zaman karsi koydun. Baban ve ben ne yapacagimizi bilemiyorduk. Doktorlar bize senin bacagini yitirmek üzere oldugunu söylediler. Sonra eve köpek yavrusunu getirdin. Sanki onun gereksinmelerini anliyor gibiydin. Sen ona yardim ederken aslinda büyümek ve güçlenmek için kendine yardim ediyordun.”
Tam bu sirada ameliyathanenin kapisi agir agir açildi. Veteriner yüzünde bir gülümsemeyle disari çikti. ” Köpeginiz iyilesecek” dedi.
