mutsuzum Yillar önce ayni mahallede oturdugumuz bir gencten hoslaniyordum ama o bana cok havali kendini begenmis biri olarak geliyordu.Herhangi bir konusmuslugum falan yoktu sadece yazlari izine gittigimde hergün görüyordum bide adini ve ayni memleketten oldugumuzu biliyordum:) Bundan uzun zaman önce nerdeyse artik hic aklimin ucundan bile gecmezken facede arkadaslik istegi geldi.Hem sasirmistim hem heyecanla karisik bir duygu vardi icimde vardir bunda bir hayir deyip kabul ettim.Iki gün sonra facede acik rastladim bana slm falan yazdi beni uzun zamandan beri tanidigini,gördügünü ve benden cok hoslandigini ama bunu simdiye kadar yüzüme karsi söylemeye cesaret edemedigini söyledi.Niyetim ciddi beni sakin yanlis anlama dedi.Bende eger niyetin gercekten ciddiyse bir süre birbirimizi taniyabiliriz dedim.Nihayetinde tanistik mesajlasiyorduk bazen konusuyorduk kisa sürede isinmistim ona ondan önce hayatima girmek isteyyen cok insanlar oldu ama ben hep uzak tuttum kendimi böyle seylerden duygusal biri oldugum icin kirilmaktan belkide kirmaktan korktum nedenini bende bilmiyorum.Baslarda iliskimiz cok güzel gidiyordu ikimizde mutluyduk. Bana asiri derecede baglanmisti kisa bir süre olmasina ragmen beni sevmisti sende ne var bilmiyorum daha önce hic böyle birsey yasamadim kimseye böyle baglanmadim diyordu bana.Bende ona baglanmistim ama daha önce bu duygulari yasamadigim icin bunun sevgimi yoksa askmi yada ne bileyim baska birseymi ne olduguna hala karar verememistim.Bu yilin yazinda benimle evlenmek istedigini söylüyordu ama ben henüz bu düsünceye cok uzaktim ve daha erken oldugunu söylüyordum evlenmek icin.Cünkü evlenmek icin benim önümde cok zaman vardi bu zaman zarfinda yapmam gereken bircok isim vardi mesela kendi ayaklarim üzerinde durabilmek gibi.O benden dokuz yas kadar büyük haliyle evlenip biran önce yuva kurmak istiyordu onu anliyordum ama ben buna hazir degildim.Bu konu duyulursa bazi olaylar bas gösterebilirdi ve ben bunu kaldirabilecegimden emin degildim.Artik nedenini bilmedigim bir huzursuzluk baslamisti icimde geceleri skntidan uyuyamaz olmustum cünkü ne yapmam gerektigini bilmiyordum.Cok düsündüm kalbim hayir desede aklim ayrilmam gerektigini söylüyordu ve bunu yaptim ondan ayrildim üstelik ayrilmak istedigimi gözyaslarim icinde yazmistim.Beni kaybetmek istemiyordu ondan ayrilmamam icin baska yollar bulmaya beni bu kararimdan vazgcirmege calisiyordu ama ben kararimi coktan vermistim. Ben kendimden cok onu düsünmüstüm bu karari verirken onun iyiligi icin böyle olmasi gerekiyordu.Aradan cok zaman gecti onu unutubilmis degilim. Neden bilmiyorum ama hala aklimda bazen aman bosver neden bu kadar takiyorsun sanki yasandi ve bitti diyorum kendi kendime ama faydasiz.Suan ona sadece gel desem hic düsünmeden bana gelecegini biliyorum ama artik benim icin cok gec.Simdi onun mutlu olmasini dilemekten baska hicbirsey gelmiyor elimden.Allahtan tek dilegim onun cok mutlu olmasi...Belki hikayem okunmayacak ama ben yinede icimi dökmek istedim.Neyse galiba biraz uzun yazdim okurken siklmanizi istemem:) mutsuzum Hikayesi 4 Ocak 2011, Saly günü  hikayece eklenmiş ve 930  kişi tarafından okunmuştur.