Kalp Kavgasi!
Artik eski asklarla ugrasamam. Yeni yilda, yeni kararlar aldim. Her sey temiz bir sayfada baslayacak.
Kalp Kavgasi!
Laftan anlamayan su gönlüm ve ben, dün gece uzun bir konusma yaptik. Eskide yasamaya devam etmenin bir faydasi olmadigini, ne kadar üzülse de geri dönemeyecegini anlattim. Dilerim anlamistir!
Gözyasi dökmenin, kedere bogulmanin bir faydasi yok. Istedigin kadar agla, ne olacak? Kendini hirpalamaktan baska ise yarayacak mi? Ayrilik acisinin bile, bir siniri olmali!
Yeni yilin enerjisini kullanarak, taze baslangiçlar yapacagimi kalbime izah etmeye çalistim. Onun da, aklimin aldigi bu kararlara saygi göstererek, uyum içinde davranmasini bekliyorum.
Dün gece yaptigim o nutuk benzeri monolog, sanirim ise yaradi. Sabah uyandim, baktim içimde asayis berkemal!
Eskiye ragbet olsa, bitpazarina nur yagarmis. Bitmis askin ardindan bunca eziyet çekmenin de, hiç anlami yok. Erdemli bir ayrilik acisi yasadigimiza kalbimi ikna edip, bu durusu devam ettirebilmek için, artik nefes almaya baslamak gerektigini açikladim.
Insanin kendine söz geçirmesi, baskasina anlatmasindan daha zor oluyor. Aklin oyunu, kalbin oyunu, ruhun oyunu derken, sürekli kendini kandirip durabiliyorsun.
Ne kadar aglasan, küfür etsen, bagirsan, hepsi bosa; ne giden dönüyor, ne acin diniyor. Giden dönse bile, hiçbir sey eskisi gibi olmuyor.
Bir kere parçalanmissa iliski, yeniden deneyelim dediginde, içi biraz küf kokuyor. Akilda kalan anilari, yüreginde açilmis yaralari silemedikçe, tarih sonunda gelip kendini tekrar ediyor.
Yeni baslangiçlar, eskiyle yapilmaz. Yapilirsa da, adi yeni olamaz. Bittigini anlamak da bilgeliktir üstelik! Parçalanmis bir aski tekrar hayatina sokmak, kanserli bir organi bedenine baglamaya benzer. Sonunda tüm bedenine yayilir, seni için için yer.
Dün gece yapilan bu uzun konusmanin, yüregimi ikna ettigine inanarak, bu senenin ilk kararini uygulamaya basliyorum. Zaten artik akillandim, yapamayacagim onlarca karar almiyorum. O kadar güçlü bir iradem yok. Önce birini uygulayip, o konuda basari saglamadan, baska bir karar vermemeyi ögrendim. Yoksa hepsinden sinifta kalip, bosuna kendimi üzüyorum.
Bu yilin en önemli sloganini buldum: Eski asklar çöpe, yeni aski sabirla bekle! Birkaç gün içinde anlayacagim bakalim, kalbim de bu sloganin içerigini algilayabilmis mi? Yoksa, vay benim halime….
