Sessiz bir çocuktu. Kolay kolay aglamazdi bile. Kendi kendine oynar, kendi kendine oyalanirdi. Gözleri çogu zaman dalgin bakardi.
Oysaki, kivir kivir saçlari ve kara gözleri vardi. Zayifçaydi ama saglikliydi.
Hiç bir çocukla oynamaz, hiç bir çocuk da onu oyununa almazdi. Bazen de uzaktan çocuklara bakardi. Kimse beni sevmiyor. Ben çok çirkin bir çocugum derdi kendi kendine.Çocuklar belki de ondan biraz ürkerlerdi. Onun dalgin gözlerinden kaçarlardi. Sessizliginden çekinirlerdi. O da onlardan çekinirdi. Belki de bu yüzden aralarinda bir arkadaslik dogmamisti.Zaten, annesi ve babasi da ilgilenmezdi Onunla. Hep onlarin da ömrü tarlalarda geçerdi. Aksam yorgun gelirler, annesi bir bulgur pilaviyla aksam yemegini hazirlamis olurdu. sessizce yemeklerini yerlerdi. Abileri ve ablalari da çalistiklari için biraz sonra yatar uyurlardi. O da uyurdu. Günler böylece geçip giderdi.
Bazen de kirlara açilirdi. Her bir çiçege, her bir kusa dikkatle bakardi. Düsünürdü. Gelinciklere bakar ne kadar kirmizilar derdi. Kuslar ne kadar güzel türküler söylüyor derdi. Içinden onlarla konusur, onlarla arkadaslik ederdi.
Neden kimse sevmiyordu O`nu? Oyunlarina almiyorlardi. Konusmuyorlardi. Bir keresinden bayagi yaklasmisti çocuklara. Ama, daha fazla ileri gidememisti. Çocular da olduklari yerde heykel gibi durmuslar O`na bakmislardi.
...
O gün dayisinin evine gitti. Dayisinin çocugu yoktu ki. O gitti evine damina dayanmis agaç merdivenin ikinci agaçtan basamagina oturdu. Yine derin düsüncelere daldi. Gökte uçtu hayalinde. Karanlik ormanlardan yürüyerek geçti. Denizde yüzürek bir adaya vardi. adada periler vardi isiktan. Büyüklü küçüklü piril piril mavi, kirmizi , turkuaz renkli periler...
-Adin ne? Bir ses duymustu sanki. Yoksa perilerden biri miydi konusan ayiriminda degildi.
-Adin ne? Bir çocuktu seslenen. Hayretle bakti çocuga.Birden Sitki dedi. Kendi de inanamadi söyledigine adini. Ilk defa bir çocuk onunla konusmustu sanki.
-Bizim evimizin su karsida dedemler oturuyor orda. Biz Ankara`dan geldik.Sen burda mi oturuyorsun?
-Yok, bizim evimiz Büyükpinarin yaninda. Burda dayimlar var.
Çocuk ondan 2-3 yas küçüktü ve bir sehirli çocuktu. Ve Sitki`yla konusmustu. Korkmamisti.Çocuk birden yerinden kalkti. Sitki`ya yaklasti ve yanagindan öptü ve kosarak dedesinin evine gitti.
Sitki donup kalmisti orada. Bu çocuk O`nu sevmisti. Konusmustu ve öpmüstü. Bu bir düstü sanki. Demek Sitkiyi da sevenler olabilirmis. Sitki`nin da bir arkadasi vardi artik hem de sehirli.
Hemen kostu. Oynayan çocuklarin yanina gitti. Yaklasti, yaklasti ve ben de oynayacagim dedi. Çocuklar da ürkmediler. Oyunlarina aldilar. Sitki, konusuyor, kosuyor ve gülüyordu. Çocuklar da sanki eskisinden daha sevinç dolu oldular. Aksam oldu. Herkes evine gitti.
....
Sabah erkenden Dayisinin evine gitti Sitki. Arkadasinin evine yöneldi. Evin merdivenlerinin çikti. Balkona ulasti ve kapiyi tiklatti.Kapiyi yasli bir kadin açti.Kadin onlar gitti dedi. Sabah erkenden... Sitki, kadina bakti bir an ve sonra sessizce uzaklasti o evden. Dalgin dalgin çocuklarin oyun alanina gitti. Çocuklar yine oyuna dalmislardi. Sitki`yi oyuna çagirdilar. Sitki geri dönüp kaçacak gibi oldu. Ve birden bire kosarak çocuklarin arasina katildi. hep beraberce kahkaha ve çocuksu sevinçler içinde oynadilar.
