Leyla ile mecnun siiri LEYLA ve MECNUN Ey Rabbim! Ask belasiyla beni tanistir Beni bir an bile olsa; ask belasindan ayirma! Detlilerden yardimini uzak tutma. Yani beni daha çok belalara müptela eyle! Ben var oldukça, beladan, istegimi uzaklastirma! Ben belayi isterim, çünkü bela da beni ister. Sevgi belasiyla agirbasliligimi gevsetme! Ta ki dostlar beni kinayip vefasiz demesinler! Gidip geldikçe, sevgilimin güzelligini arttir, Sevgilimin derdine beni daha çok mübtela et. Ben nerede, mevki ve itibar kazanma nerede? Bana yoksulluk ve yokluk ulasma kabiliyeti ver Senden ayriyken, bedenimi öyle zayif kil ki, Bahar yeli beni sana kavustursun. Fuzûlî` nin nasibi gibi beni gururlandirip, Ey Rabbim, asla beni bana bagli kilma! Sonunda yar, aglayip inlememize acidi ve Bugün hüzünler evimize ayak basti. Gözyasi yagmurum, demek, öyle tesir etti ki, Gül bahçemizde taze bir gül dali düsürdü. Ah atesinin bizi yaktigi, Ayrilik gecesini aydinlatan mes` aleden bellidir. Eger aglayan gözümüzde uyku olsaydi, Bu kavusma uyku halinde görülen bir rüya demek mümkün olurdu. Gördügümüz bir hayal mi? Yoksa sevgilinin yanimiza gelecegi aklimiza bile gelmezdi. Ey can ve gönül! Sevgili, misafirimiz oldu! Neyimiz varsa, misafirimizin ayaklarina dökelim. Ey Fuzûlî! Sevgilinin kasdi, canimizi almakmis. Gel.. Güzel ugruna can vermeyi kendimize bir borç bilelim. Leyla ile mecnun siiri Hikayesi 10 Nisan 2010, Cumartesi günü  leyla eklenmiş ve 439  kişi tarafından okunmuştur.