Kara Tren Masali Kara Tren Evvel zaman içinde bir orman varmis. Bu ormanin kenarindan tren yolu geçermis. Her gün bir tren kasabadan kente giderken bu ormanin yamacindan geçermis. Ormandaki hayvanlar treni çok severlermis. Tren ormanin kenarina gelince düdügünü öttürür haber verirmis: Düüüüüütt!.. O zaman hayvanlar ormanin kenarina kosarlarmis. Tavsanlar, sincaplar kulaklarini sallayarak onu selamlarmis. Çiçekler bile baslarini sallar, kuslar onunla yarisirlarmis. Trende keyifli keyifli çuf, çuf çuf çuf eder, puf puf puf diye dumanini çikararak geçer gidermis. Evvel zaman içinde bir orman varmis. Bu ormanin kenarindan tren yolu geçermis. Her gün bir tren kasabadan kente giderken bu ormanin yamacindan geçermis. Ormandaki hayvanlar treni çok severlermis. Tren ormanin kenarina gelince düdügünü öttürür haber verirmis: Düüüüüütt!.. O zaman hayvanlar ormanin kenarina kosarlarmis. Tavsanlar, sincaplar kulaklarini sallayarak onu selamlarmis. Çiçekler bile baslarini sallar, kuslar onunla yarisirlarmis. Trende keyifli keyifli çuf, çuf çuf çuf eder, puf puf puf diye dumanini çikararak geçer gidermis. Bir gün kara karga, “Aman biktim bu trenin sesinden” diye gecirmis icinden. Kargalarin kendi sesleri çirkin oldugu için olacak, trenin sesini, güzel düdügünü sevmemis bizim kara karga. Sonra da gidip trene söyle demis: “Biz senin sesini sevmiyoruz öttürüp durma.”Tren bu ise çok üzülmüs. “Beni seviyorlar saniyordum” demis. Ertesi günü ormanin kenarina varinca her zamanki gibi düdük çalacakmis, ama karganin söyledikleri aklina gelince `düt` demis kesmis düdügü. Sonra da kimse duymasin diye çok, ama çok yavas geçmis gitmis: Çuf, çuf, çuf, puuuuff… dumandan anlamis ormandakiler trenin geçtigini hemen kosmuslar ama yetisememisler. Tren o kadar yavas gitmis ki kente geç gelmis. Makinistler merak etmisler. Acaba bir ariza mi var diye. Oysa tren yavas gittigi için gecikmis.Ertesi gün tren ormanin kenarina gelince düdügünü hiç çalmamis. Sonra da “düdük çalmadan, ormandakileri görmeden ne diye gideyim, hiç gitmem” demis. Orada durmus kalmis. Kentte beklemisler. Tren gelmemis. Makinistler “Dünden belli oluyordu, ariza yapti herhalde” demisler. Yeni bir lokomotif çikarmislar ve treni kasabaya geri çekmisler. Ertesi gün trene bakmaya karar vermisler.Bu sirada ormandakiler toplanip aralarinda konusmuslar. Treni özledik ne yapsak, diye düsünmüsler. Kuslar aglamislar. Bize darildi diye üzülüyorlarmis. Kara karga olanlari görünce yaptigi yanlisi anlamis. “Sanirim siz seviyordunuz. Oysa ben ötmemesini söyledim. Ama üzülmeyin gider kendim anlatirim.” demis ve ormanda herkes seni çok seviyor ve sen geçmedigin için üzülüyorlar.Kara tren bunu duyunca çok sevinmis. “Yarin gelecegim git söyle” demis.Ertesi gün makinistler gelmisler. Trende hiçbir ariza bulamamislar. Çok sasirmislar. Yaglanmasi gerektigini düsünmüsler. Treni bir güzel yaglamislar. Sonra da yola çikarmislar. Tren kosa kosa ormana gelmis. Gelince de uzun bir düdük çalmis. Düüüüüüüüüü…üüüüüü…..üüüüüüüt. Sincaplar, tavsanlar, kuslar kosmuslar trene, trende gene çuf çuf çuf, diye keyifle giderken puf puf puf, diye dumanini taa göklere salmis. O gün kente tam vaktinde varmis ve bir daha hiç bozulmamis. Kara Tren Masali Hikayesi 5 Ocak 2012, Per?embe günü  Hikayece eklenmiş ve 103  kişi tarafından okunmuştur.