Her evde oldugu gibi onun evinde de zaman zaman tartismalar oluyor, bundan da ciddi sekilde huzursuzluk duyuyordu.
Gerçi kendisi de bu tartismalarda sessiz kalmiyor, diline geleni hanimina söylemekten çekinmiyordu. Ama yine de tatmin olmuyor, büyük bir haksizliga ugradigini düsünüyordu. Hatta bunun Halife Hazret-i Ömer`e sikayet edilecek bir geçimsizlik olduguna da inaniyordu.
Yine bir gün ayni sekilde bir tartismaya girince aklina koydugunu hemen uygulamak isteyerek dogruca Halife`nin evinin yolunu tuttu. Maksadi belliydi. Haniminin, sabrini tasiran bu huysuzlugunu, bir bir anlatacak, böylece Halife`den gelecek ceza tavsiyesini de olanca siddetiyle evde uygula***** rahatlayacakti. Iste bunun için gelmisti Hazret-i Ömer`in kapisina kadar.
Ancak o sirada garip seyler oldu. Evden sesler geliyordu. Ister istemez kulagini kabartinca durumu anlamakta gecikmedi. Halife`nin hanimi da tipki kendi hanimi gibi sikayet dolu sözler söylüyor, Halife`ye sitemler yagdiriyordu. Herkesin titredigi koskoca Ömer de bunlari sessizce dinliyor, yer yer esprili cevaplar vererek geçistiriyor, sanki haniminin konusarak rahatlamasini saglamak istiyordu...
Durumu anlayinca vazgeçti sikayetten. Tam geriye dönmek üzere iken açilan kapidan Halife`nin sesi duyuldu:
- Ey Allah`in kulu! Neden geriye dönüyorsun? Ben buradayim, gel meseleni anlat!
- Seyi söyleyecektim de...
- Neyi söyleyeceksen söyle, çekinme söylenmeyen söz kusulamayan yemek gibidir. Içte hep rahatsizlik meydana getirir! Ister istemez açmak zorunda kaldi meselesini.
- Ben de hanimi sikayete gelmistim, dedi... Gördüm ki senin hanim da tipki benimki gibi çikislar yapiyor, sitemler yagdiriyor. Sen de ses çikarmiyor, geçistiriyorsun. Senin anlayisla karsiladigini anlayinca ben de vazgeçtim sikayetten. Geri dönüyordum...
Hanimin üzerindeki sayisiz haklarini açiklama geregi duyan Halife, söyle cevap verdi bu sikayetçi beye: - Bak dedi, hanimimin bana yaptigi hizmet ve iyilikler, gösterdigi sabir ve tahammüller öylesine çok ki, yaratilisindan gelen duygusalliklarina tepki gösterip de kizmak gelmiyor içimden... Bundan sonrasini söyle siraladi Hazret-i Ömer:
- Benim evimi o bekliyor. Temizligi o yapiyor. Yemegimi o hazirliyor. Çamasirimi o yikiyor. Çoluk çocuguma da o bakiyor. Beni haramlardan da o koruyor... Daha sayamayacagim nice hizmetleri, iyilikleri birakmiyor ki, onun yaratilisindan gelen titizligine kizip da kirici sekilde karsilik vereyim. Kusuruna bakip da yuvamin huzurunu bozayim!
Adalette pir saydigi Hazret-i Ömer`in siraladigi gerçekler simsek gibi çakti zihninde... Düsünmeye basladi. Artik hem evine dogru yol aliyor, hem de söyleniyordu kendi kendine:
- Ben Hazret-i Ömer`den daha büyük biri olamam. O böyle davraniyorsa, bana ne olmus ki, hanimin bunca iyilik ve hizmetlerini unutuyor da, geçimsizlik sebebi olarak görüyorum kadinin yaratilis geregi olan duygusal tavirlarini. O nasil anlayis gösteriyorsa benim de benzeri sekilde anlayis göstermem gerek. Yuvamin huzuru da bunu gerektirmektedir... Daha da derinlestirdi düsüncelerini.
- Demek ki beni evde öfkeyle, sabirsizlikla doldurup kizdiran nefsimmis. Nefsime kuvvet veren seytanimmis ki, evimdeki huzurumu kaçirip kötü düsünceler telkin ediyor bana. Karar verdi kendi kendine.
- Ey seytan! Bundan sonra bosuna vesvese vermeye ugrasma bana. Karar verdim uymayacagim sana. Benim artik uyacagim sasmaz örnegim, Islam`in adil Halifesi Hazret-i Ömer olacaktir. Ben ondan daha hiddetli ve siddetli olamam!
- Ne dersiniz? O, olamayinca siz olabilir misiniz? Sizin ayricaliginiz mi var? Hep siz mi haklisiniz? Sizin hiç sabretme, anlayis gösterme sorumlulugunuz yok mu? "Kadinda his, erkekte akil hakim!" derler. Hani sizde hakim olan aklin geregi nerede?
