Bir dervis. Evden ayrilisinda hanimina ise gidiyorum diyerek ayrilir, ancak dogru tekkeye gider ibadet ederdi. Aksam eve döndügünde Hanimi:
- Yiyecek bir seyimiz yok biliyorsun, elin bos mu döndün, dediginde de
- Çalistigim zat öyle cömertki... Ondan para istemekden utaniyorum. Ay sonunda ücretimin tamamini toptan verecek, derdi.
Ay sonu geldiginde, yine evden ayrilmis, tekkeye gitmis, ibadete koyulmustu. Aksam eve döneceginde bir düsünce kendisini aldi, ay sonu idi, hanima ne diyecekti. Mahzun mahzun eve dogru yürüyordu. Sonunda eve yaklasti. Evden leziz yemek kokulari etrafa yayiliyordu. Sasirmisti, kapiyi hanimi güler yüzle açar, içeri girerler olanlari kocasina söyle anlatir:
- Kimin yaninda çalisiyorsan bey, gerçekten cömert biriymis. Ögle siralari idi, nur yüzlü iki zat kapiyi çaldi:
"Bunlar beyinin is ücretleridir. Eger bundan sonra da isine devam eder ve daha fazla çalisirsa, ücereti daha da artacaktir" dediler ve taze kesilmis koyun eti, çesit çesit yiyecek, hiç tatmadigim meyveler ve bir kese de altin verdiler. Allah razi olsun o kimseden. Açliktan artik tahammülümüz kalmamisti.
Hanimindan bu sözleri dinleyen dervis Allah`a sükredip, ibadetine devam etti....
