Hos görü diyarindan sevgiyle...
Sevgili Gezgin dostlar, Dostlarimdan birinin paylastigi çok begendigim bir yaziyi sizlerle paylasmak istedim. hep mutlu olun etrafiniza hep mutluluk saçin ve sevgiyle kalin....
Adam yeni kamyonuna bakmak için evinden çiktiginda, üç yasindaki oglunun gayet mutlu bir biçimde elindeki çekiçle kamyonunun kaportasini mahvettigini görmüs.
Hemen oglunun yanina kosmus ve çocugun
eline çekiçle vurmaya baslamis.
Biraz sakinlesince oglunu hemen
hastaneye götürmüs.
Doktor,çocugun kirilan kemiklerini
kurtarmaya çalistiysa da elinden
bir sey gelmemis ve çocugun iki
elinin parmaklarini kesmek
zorunda kalmis. Çocuk ameliyattan
çikipgözlerini açtiginda, bandajli
ellerini fark etmis ve gayet masum
bir ifadeyle, “Babacigim, kamyonuna
zarar verdigimiçin çok üzgünüm.”
demis ve sonra babasina susoruyu
sormus: “Parmaklarim ne zaman
yeniden çikacak?” Babasi eve
dönmüs ve hayatina son vermis...
Birisi masaya süt döktügünde
ya da bir bebegin agladigini
isittiginizde bu öyküyü hatirlayin.
Çok sevdiginiz birine karsi
sabrinizi yitirdiginizi anladiginizda,
önce biraz düsünün.
Kamyonlar onarilabilir,
ama kirilan kemikler
ve incinen duygular
hiçbir zaman onarilamaz;
genellikle kisiyle
performansi
arasindaki farki
göremeyiz.Insan hata
yapar. Hepimiz hata yapariz. Fakat
öfkeyle ve düsünmeden yapilan seyler, insani sonsuza kadar rahatsiz eder. Harekete geçmeden önce durun ve düsünün. Sabirli olun. Anlayis gösterin ve sevin.
